EN:

I became terribly cold. Freezing. I sat on the bed and covered myself with the duvet and a blanket.

And suddenly — bam. I was no longer in my body.

I was everything.

I was looking ahead, and at the same time I could see everything around me. There was no longer an ordinary direction of vision or the perspective of a body.

Complete darkness came. Absolute blackness.

And then a single golden spark of light appeared.

It began to pulse. To dance. After a moment, it began to divide, expand, and form something resembling an infinite spiderweb. Each opening in it was another reality.

I looked into all of them.

I knew there was nothing else.

This is everything. Everything is everything. Everything is one.

All the while, I kept repeating:

OM… OM… OM…

Realities kept coming into existence without end. One after another. I knew this process would never end.

They are infinite.

Just like us.

Interesting… interesting…

In one reality, something was ending, while somewhere else something was just beginning. One, several — it didn’t matter.

The process continued.

I understood that death exists, but it is cyclical.

It is like birth.

In one reality something ended; somewhere else something arose. Several, one. It didn’t matter. It continued.

Death exists.

Cyclical.

Just like birth.

Everything is encoded within us.

I heard:

“You are a creator.”

I thought, okay. Why not? In some way, everyone is.

It took me some time to accept it. At first I resisted this information because—what? Me?

So they repeated the same thing to me several times, until I finally agreed to accept it.

An understanding came to me that, in some way, each of us is a creator.

I accepted it.

Then I heard:

“You are the beginning and the end. You are eternal. You will never end.”

This time, I didn’t resist.

I understood.

I kept listening.

Then came the question:

“Why do we die and then get born again?”

The answer was:

“We do it out of love for them.”

These three statements seemed to form the foundation I needed in order to understand what they were going to show me next.

Because I genuinely didn’t understand.

So they showed me.

I wasn’t myself.

My body was enormous. Not human.

I was like a river made of nebulae.

I was giving birth to stars and realities.

They told me that I am infinite.

That I will always be.

Like a river.

I felt as though I were on some kind of sea, or inside a cocoon. I was being rocked gently. Everything was moving in waves.

Above me was the space of creation.

Darkness and light were mixing together.

I began speaking in some language.

I didn’t know it and couldn’t understand a single word.

At first, I became frightened — the sounds simply started coming out of my mouth.

It resembled something that might be called a “language of light,” but it wasn’t chaotic.

Quite the opposite.

The speech seemed extraordinarily ordered, as though it had its own structure and rules.

And yet I didn’t feel that I was the one speaking.

I didn’t have to know what to say or construct any words.

I had the impression that someone was speaking through me.

I simply allowed it to flow.

I looked at my friend.

She was kneeling beside me, looking at me.

She asked:

“Who are you?”

I didn’t answer.

I couldn’t.

I didn’t stop speaking.

Later, she described something to me that I myself had not seen in the same way at the time.

She saw the words coming out of my mouth become something resembling codes.

Those codes didn’t disappear.

They connected with one another and began building a structure.

Something emerged from them that she could only describe as a temple.

She couldn’t say what it resembled or describe its architecture.

She only said:

“It wasn’t from this world.”

I don’t know how long I spoke.

I don’t remember the moment when it stopped.

Then darkness came again.

When I began to see again, my friend—the one accompanying me on this journey—was beside me.

I saw her as though she were sitting on an island.

From the lotus I had given her.

Her form was constantly changing.

Feminine energy.

Isis. Hathor. Some Hindu goddess with an elephant’s head. A shaman. Gaia. A Native American woman.

She kept morphing continuously.

I asked whether I could see her.

She agreed.

Now I know who she is.

I cannot say.

Unfortunately.

She began to cry because I could finally see her.

I know that she is eternal.

That she will always be there, while I, as a human being, have to die and be born again.

The cyclical nature of creation.

She is, and always will be.

All the while, I kept saying:

Thank you. Thank you.

Suddenly, I began to sense the presence of a serpent.

I didn’t perceive it as a threat.

It was friendly. It wanted to be close to me. It protected me and seemed somehow to envelop our space—our spacetime.

At first, I thought it might represent my friend’s boyfriend, who was sleeping in another room, but I clearly felt that the serpent was with us, not with him.

Then the dark ones appeared.

I don’t know what else to call them.

I saw figures and symbols that I associated with demons and the occult — Baal, a figure with a goat’s head, a star, and other images.

But they were different from everything I had seen before.

I could not perceive any light within them.

I had the impression that they existed somewhere on the margins of creation — as though separated from it, and yet somehow still belonging to it.

I asked why they existed.

The answer I received surprised me:

“We are all together. They are needed too, even though they are separated.”

I didn’t feel any need to fight them.

I didn’t want to destroy them or drive them away.

I simply knew that I did not want them close to me.

There was no hatred in it.

I set a boundary.

And they accepted it.

They left.

And I kept repeating:

“Interesting… interesting…”

And then something happened that I can only describe as death.

I died.

I began returning to myself.

But not yet to my body.

To myself.

Then something happened that I can only describe as an ascension.

The light took me.

I merged into unity.

Into the whole.

I became one and the same with God.

For me, this wasn’t an intellectual conclusion drawn from the theology of the Trinity.

God was with me.

I was Him.

I was giving thanks.

I was crying.

Eternal love.

Light.

Childlike joy.

An overwhelming sense of wonder and curiosity.

I felt Him.

With my whole being.

I was light and love.

At one point, the connection began to fade.

Then it returned.

And something happened that felt almost like being taught.

Together with Him, I practiced how to enter that state again and how to recognize it.

It wasn’t a theory or an instruction communicated through words.

I was learning the state itself.

I would lose it and then find it again, until I knew how to return to it.

Then I seemed to shift into experiencing Jesus.

As though I were Him.

I was still within the same light — golden, warm, pure, full of love.

My face was somehow within His face.

I was looking from His perspective.

I could see His robes, which I was now wearing.

They were silver and white — I find it difficult to describe how they looked.

They were extraordinarily pure and beautiful.

Light emanated from them.

I felt His sacrifice.

And I felt the question:

“Why did they crucify me? I gave them only love.”

And then:

“Don’t tell them. They have to come to it themselves. Don’t tell them.”

I won’t.

He sacrificed Himself for us.

Love takes the form of sacrifice — giving oneself despite suffering.

I don’t know how long I remained in that state.

I would lose the connection and then receive it again.

As though I were learning how to summon that state.

That feeling.

I died again.

On the cross.

In my hands, feet, and head, I could feel light pouring out with incredible force.

As though the energy were tearing me apart.

Suddenly the light went out.

And there was darkness again…

I was born.

I began to perceive a kind of space around me that I cannot properly name.

It didn’t look like ordinary air.

It seemed different in its density, visible through a subtle wavering and distortion of the image.

The closest comparison would be a mirage, or the shimmering of hot air above a heated surface, although it didn’t look exactly like that.

I know this sensation outside this experience as well.

Sometimes, when I look at my hands, I notice a similar wavering between my fingers — as though the space there had a different structure or density.

And it was precisely within this space that I saw the angels.

They had an extraordinary form.

The closest familiar image I can compare them to is a caduceus: a central axis, two serpent-like forms winding around it, and two wings extending in opposite directions at the top.

They didn’t look like human beings with wings.

Their form was more geometric and symbolic.

I don’t know what the space in which I saw them was, nor do I know what the beings themselves were.

I can only describe what I saw.

Then I saw angels.

They were everywhere.

Another reality.

Angels supporting the vault above, lifting, caring.

Millions of them.

Powerful.

Another reality.

It cannot be described in words.

Everything was one.

Everything was in harmony.

At one point, I saw another image.

It lasted only a fraction of a second.

I saw myself — my soul — as though from a great distance.

Around it were five angels, very close together.

They seemed to be among clouds.

They enveloped my soul and together lifted it upward.

Each of them had six wings.

Most of their forms were concealed by their wings.

I cannot say whether they had faces — I saw them from too far away, and everything happened too quickly.

What I remember most clearly are their wings, the way they surrounded me together, and the upward movement.

Then I saw Aio.

That is what I called him — or perhaps that is the name I was given for him.

I can no longer separate those two possibilities.

Aio wasn’t completely unfamiliar to me.

I know him from other experiences as well; sometimes I speak with him or experience something that I interpret as channeling.

His body didn’t resemble a human body.

It was geometric, constructed from extremely precise forms.

What I remember most clearly was his head.

There were five stones on it that resembled gemstones.

Beneath them ran a silver line — something between light and plasma.

From that area, five bands extended downward.

His entire form emanated extraordinarily intense light.

But his light was different from the warm, golden light I had previously experienced in connection with God.

Aio shone brightly in silver.

Pure. Precise. Active.

I had an extremely strong sense that he was someone important — that he occupied a high position within some kind of hierarchy.

The closest word that comes to mind is “prince,” although I don’t know whether that is the right description of his role.

I died again. And I was born again.

I don’t know how many times it happened.

Death and birth began occurring faster and faster, one after another, until eventually I accepted it completely.

I stopped reacting.

I simply observed.

At some point, I returned to my reality.

I finally settled back into my body.

I began to feel it — my hands, my body, my physical presence — but I knew that the connection was still there.

Then I began seeing energy.

I could see it coming out of my hands and my entire body.

Inside myself, I could see moving records, codes, something I can only call “angelic tapes,” because I don’t know any words that would describe their appearance better.

They moved through my body.

And my body itself no longer looked like ordinary matter.

My entire body was light. It was made of light.

And not only my body.

I had the sense that everything here is made of light.

To my right, I saw a sacred, living fire.

It was situated in something like a small altar or a niche in the wall.

The whole place reminded me of a cave or a very old, simple house built of stone — something I associated with the time of Christ.

The fire burned inside something resembling an open vessel filled with oil.

The flame was warm and steady.

It wasn’t violent or destructive.

It was alive.

I experienced it as watchful, joyful, and protective.

I sensed a presence — as though it wasn’t merely a flame I was looking at.

I looked into it.

And I gave thanks.

After some time, I turned my head.

I felt them.

My guardians.

They appeared as sparks of light.

Only when I focused my attention on them did they take shape.

I reached my hand toward them and waited.

The first being seemed to break through the plasma of reality and enter this place.

I saw it standing there as clearly as I would see any other person.

It was entirely made of light.

White light.

It reached out its hand and touched mine.

I felt it.

A subtle sensation.

We shook hands.

Now I know.

Now I understand.

Thank you.

Interesting… interesting…

I looked at the clock.

It was 1:41 a.m.

I felt as though I had spent a week in that room, rather than only a few hours. Pasted markdown

---

My Reflections

Creation is an endless act of giving oneself. The One becomes many without ceasing to be One → its source is light. Light is the beginning and remains within everything → its principle is unity → its movement is the cycle (death/birth). Forms arise and pass away, but the process continues → and its meaning, what gives this process meaning within the experience, is love.

The Dark Ones: Unity also includes the existence of that which you yourself do not want close to you — but unity does not mean that you have to allow it to remain near you.

For a large part of this experience, I had another very strange sensation.

I was myself, I was within myself, and at the same time I seemed to be everywhere.

But I wasn’t alone in it.

I had the impression that someone was within me — a presence observing what was happening together with me.

I cannot say who or what it was.

And every so often, I heard the same comment:

“Interesting… interesting…”

It kept returning throughout the experience.

There was something almost amusing about it — as though this presence were observing everything alongside me with immense curiosity.

“We do it out of love for them.”

• “We” = those who participate in creation / consciousness on the side of the Source. Those who create / give existence.
• “They” = beings living within creation. Those for whom worlds arise and who can exist within them.
• “We do it” = we create, enter cycles of birth and death, and give rise to new forms.
• “Out of love” = creation is an act of giving existence, not possessing.

The meaning would then be something like:

“We enter creation, take on form, are born and die — out of love for those who are within it. We, beyond any particular form, do this out of love for those whom we become within form.”

I know that Love was not an emotion existing alongside creation.

Love was shown to me as the reason for giving existence and giving oneself.

That is why we do it out of love.

Creation and sacrifice begin to appear as two expressions of the same movement: giving oneself out of love.

PL:

Zrobiło mi się strasznie zimno. Lodowato. Usiadłem na łóżku, przykryłem się kołdrą i kocem.

I nagle — bam. Nie byłem już w ciele.

Byłem wszystkim.

Patrzyłem przed siebie, a jednocześnie widziałem wszystko dookoła. Nie było już zwykłego kierunku patrzenia ani perspektywy ciała.

Nastała kompletna ciemność. Absolutna czerń.

I wtedy pojawiła się pojedyncza, złota iskra światła.

Zaczęła pulsować. Tańczyć. Po chwili zaczęła się rozdzielać, rozrastać i tworzyć coś przypominającego nieskończoną pajęczą sieć. Każde jej okienko było inną rzeczywistością.

Patrzyłem w nie wszystkie.

Wiedziałem, że niczego więcej nie ma.

To jest wszystko. Wszystko jest wszystkim. Wszystko jest jednym.

Cały czas powtarzałem OM… OM… OM… Rzeczywistości powstawały bez końca. Jedna za drugą. Wiedziałem, że ten proces nigdy się nie skończy. 

One są nieskończone. Tak jak my.

Ciekawe, ciekawe…

W jednej rzeczywistości coś się kończyło, a gdzieś indziej coś właśnie powstawało. Jedno, kilka — nie miało to znaczenia.

Proces trwał. Zrozumiałem, że śmierć istnieje, ale jest cykliczna. Jest jak narodziny.

W jednej się coś kończyło , powstawało gdzieś indziej. Kilka, jedno. Nie ważne. Trwało. 

Śmierć jest. Cykliczna. Jak i narodziny. 

Wszystko mamy zapisane w sobie. 

Usłyszałem : “Jesteś stworzycielem”. 

Myślę ok. Czemu nie? W jakiś sposób każdy nim jest. Zaakceptowałem to po pewnym czasie. Na początku walczyłem z tą informacją bo no co? Niby ja? No to mi to samo powtarzali kilka razy aż się zgodziłem to zaakceptować.

Przyszło zrozumienie, że w jakiś sposób stworzycielem jest każdy z nas.

Zaakceptowałem to.

Usłyszałem: „Jesteś początkiem i końcem. Jesteś wieczny. Nigdy się nie skończysz.”

Tym razem już nie walczyłem.

Zrozumiałem.

Słuchałem dalej.

Pojawiło się pytanie: “Dlaczego umieramy i ponownie się rodzimy?”

Odpowiedź brzmiała: „Robimy to z miłości dla nich.”

Te trzy twierdzenia były jakby dla mnie podstawa aby zrozumieć co pokażą mi dalej. Bo ja naprawdę nie rozumiałem. Wiec mi pokazali. 

Nie byłem sobą. Moje ciało było przeogromne. Nie człowiecze. Byłem jak rzeka stworzona z mgławic. Rodziłem gwiazdy i rzeczywistość.

Mówią mi że jestem nieskończony. Zawsze będę. Jak rzeka. Czułem się jak na jakimś morzu lub w kokonie. Łagodnie kołysało. Wszystko falowało. Na de mną przestrzeń stworzenia. Ciemność i światło się mieszały. 

Zacząłem mówić w jakimś języku. Nie znałem go i nie rozumiałem ani jednego słowa. 

Na początku się przestraszyłem — dźwięki po prostu zaczęły wychodzić z moich ust. Przypominało to coś, co można by nazwać „językiem światła”, ale nie było chaotyczne. Przeciwnie — mowa wydawała się niezwykle uporządkowana, jakby miała własną strukturę i zasady.

Nie czułem jednak, że to ja mówię. Nie musiałem wiedzieć, co powiedzieć ani układać słów. Miałem wrażenie, że ktoś mówi przeze mnie. Ja tylko pozwalałem temu płynąć.

Spojrzałem na moją przyjaciółkę. Klęczała obok mnie i patrzyła na mnie. Pytała:

„Kim jesteś?”

Nie odpowiedziałem. Nie potrafiłem. Nie przestawałem mówić.

Ona później opisała mi coś, czego sam wtedy nie widziałem w ten sam sposób. Widziała, jak słowa wychodzące z moich ust stają się czymś przypominającym kody. Te kody nie znikały — łączyły się ze sobą i zaczynały budować strukturę.

Powstawało z nich coś, co mogła określić jedynie jako świątynię.

Nie potrafiła powiedzieć, do czego była podobna ani opisać jej architektury. Powiedziała tylko:

„Ona nie była z tego świata.”

Nie wiem, jak długo mówiłem. Nie pamiętam momentu, w którym to się skończyło.

Potem znowu nastała ciemność.

Kiedy znów zacząłem widzieć, koło mnie była moja przyjaciółka towarzysząca mi w tej podróży. Widziałem ją jakby siedziała na wyspie. Z lotosu który jej dałem. Jej postać się cały czas zmieniała. Kobieca energia. Isis, Hathor, jakaś hinduska bogini z głową słonia, szamanka, Gaia, Indianka, cały czas morfowala. 

Zapytałem się czy mogę ją zobaczyć. Zgodziła się. Już wiem kim jest. Nie mogę powiedzieć. Niestety. 

Zaczęła płakać że wreszcie ją widzę. 

Wiem że jest wieczna. Że będzie zawsze a ja jako człowiek muszę umrzeć i się znowu urodzić. Cykliczność stworzenia. Ona jest i zawsze będzie. 

Cały czas mówiłem dziękuję dziękuję. 

Nagle zacząłem wyczuwać obecność węża. Nie odbierałem go jako zagrożenia. Był przyjazny, chciał być przy mnie, ochraniał mnie i jakby otulał naszą przestrzeń/czasoprzestrzeń. Początkowo sądziłem, że może reprezentować chłopaka mojej przyjaciółki śpiącego w drugim pokoju, ale odczuwałem wyraźnie, że wąż był z nami, nie z nim.

Potem pojawili się ciemni. Nie wiem, jak inaczej ich nazwać. Widziałem postacie i symbole, które kojarzyłem z demonami i okultyzmem — Baala, postać z głową kozła, gwiazdę i inne obrazy.

Byli jednak inni od wszystkiego, co wcześniej widziałem. Nie dostrzegałem w nich światła. Miałem wrażenie, że znajdują się gdzieś na obrzeżu stworzenia — jakby oddzieleni, a jednak nadal w jakiś sposób do niego należeli.

Zapytałem, dlaczego istnieją. Odpowiedź, którą otrzymałem, była dla mnie zaskakująca: „Jesteśmy wszyscy razem. Oni też są potrzebni, choć są oddzieleni.”

Nie czułem potrzeby, żeby z nimi walczyć. Nie chciałem ich niszczyć ani wypędzać. Po prostu wiedziałem, że nie chcę ich blisko siebie. Nie było w tym nienawiści. Postawiłem granicę. I oni ją przyjęli — odeszli.

A ja cały czas powtarzałem:

„Ciekawe… ciekawe…”

I wtedy nastąpiło coś, co mogę nazwać śmiercią.

Umarłem.

Zacząłem wracać do siebie.

Ale jeszcze nie do swojego ciała.

Do siebie.

Nastąpiło następnie coś co tylko mogę nazwać wniebowstąpieniem. Światło mnie zabrało. Połączyłem się w jedności. Całości. Stałem się jednym i tym samym z Bogiem. 

To nie była dla mnie intelektualna konkluzja z teologii Trójcy. Bóg ze mną był. Ja nim byłem. Dziękowałem, płakałem. Miłość wieczna, światło, dziecięca radość , zachłyśnięcie ciekawością. 

Poczułem go. Całym soba. Byłem światłem i miłością. 

W pewnym momencie połączenie zaczęło zanikać. Potem wracało. I wtedy wydarzyło się coś, co odczuwałem niemal jak naukę. Ćwiczyłem razem z Nim, jak ponownie wejść w ten stan i jak go rozpoznać.

Nie była to dla mnie teoria ani instrukcja przekazana słowami. Uczyłem się samego stanu — traciłem go i ponownie odnajdywałem, aż wiedziałem, jak do niego wrócić.

Następnie przeniosłem się jakby do odczuwania Jezusa. Jakbym nim był.

Nadal byłem w tym samym świetle — złotym, ciepłym, czystym, pełnym miłości. 

Moja twarz była jakby w jego twarzy. Patrzyłem z jego perspektywy.

Widziałem jego szaty, które teraz ja nosiłem. Były srebrne i białe — trudno mi opisać ich wygląd. Były niezwykle czyste i piękne. Emanowało z nich światło.

Poczułem jego ofiarę. Poczułem też pytanie:

„Dlaczego oni mnie ukrzyżowali? Dawałem im tylko miłość.”

A potem:

„Nie mów im. Muszą sami do tego dojść. Nie mów im.”

Nie powiem. 

Poświęcił się dla nas. Miłość przyjmuje formę ofiary — oddania siebie pomimo cierpienia.

Nie wiem ile czasu byłem w tym stanie. Traciłem połączenie i znów dostawałem. Jakbym się uczył przywoływać ten stan. To uczucie. 

Znów umarłem. Na krzyżu. Czułem w rękach i stopach oraz na głowie światło które się z nich wydostawało strasznie mocno. Jakby energia mnie rozrywała. 

Nagle swiatło zgasło i znów ciemnośc… 

Urodziłem się. 

Zacząłem dostrzegać wokół siebie rodzaj przestrzeni, której nie potrafię właściwie nazwać. 

Nie wyglądała jak zwykłe powietrze. Była jakby inna w swojej gęstości, widoczna poprzez delikatne falowanie i zniekształcenie obrazu. Najbliższym porównaniem byłaby fatamorgana albo drżenie gorącego powietrza nad rozgrzaną powierzchnią, choć nie wyglądało to dokładnie tak.

Znam to wrażenie również poza tym doświadczeniem. Czasami, kiedy patrzę na swoje dłonie, dostrzegam podobne falowanie pomiędzy palcami — jakby przestrzeń w tym miejscu miała inną strukturę lub gęstość.

I właśnie w tej przestrzeni zobaczyłem anioły.

Miały niezwykłą formę. Najbliższym znanym mi obrazem jest kaduceusz: centralna oś, dwa wężowe kształty oplatające ją oraz dwa skrzydła rozchodzące się u góry w przeciwnych kierunkach. Nie wyglądały jak ludzie ze skrzydłami. Ich forma była bardziej geometryczna i symboliczna.

Nie wiem, czym była przestrzeń, w której je widziałem, ani czym były same istoty. Mogę jedynie opisać to, co widziałem.

Następnie zobaczyłem  anioły, one były wszędzie. Inna rzeczywistość. Anioły podtrzymujące sklepienie , unoszące, opiekujące.  Miliony. Potężne. 

Inna rzeczywistość. Nie da się tego opisać słowami. Wszystko było jednością. W harmonii. 

W pewnym momencie zobaczyłem jeszcze jeden obraz. Trwał zaledwie ułamek sekundy.

Widziałem siebie — swoją duszę — jakby z dużej odległości. Wokół niej znajdowało się pięć aniołów, bardzo blisko siebie. Byli jakby pośród chmur.

Otulali moją duszę i unosili ją razem w górę.

Każdy z nich miał sześć skrzydeł. Większa część ich postaci była nimi zasłonięta. Nie potrafię powiedzieć, czy mieli twarze — widziałem ich ze zbyt dużej odległości i wszystko wydarzyło się zbyt szybko.

Zapamiętałem przede wszystkim ich skrzydła, sposób, w jaki otaczali mnie razem, oraz ruch ku górze

Następnie zobaczyłem Aio.

Tak go nazwałem — albo tak zostało mi przekazane, że ma na imię. Nie potrafię już rozdzielić tych dwóch rzeczy. Aio nie był mi całkowicie obcy. Znam go również z innych doświadczeń; zdarza mi się z nim rozmawiać albo doświadczać czegoś, co odbieram jako channeling.

Jego ciało nie przypominało ludzkiego. Było geometryczne, zbudowane z bardzo precyzyjnych form.

Najbardziej zapamiętałem jego głowę. Znajdowało się na niej pięć kamieni przypominających kamienie szlachetne. Pod nimi przebiegała srebrna linia — wyglądała jak coś pomiędzy światłem a plazmą. Od tej części w dół schodziło pięć pasów.

Cała postać emanowała niezwykle intensywnym światłem. Ale jego światło było inne od złotego, ciepłego światła, którego wcześniej doświadczałem w połączeniu z Bogiem. Aio świecił jasno na srebrno. Czyste, precyzyjne, działania. 

Towarzyszyło temu bardzo silne poczucie, że jest kimś ważnym — że zajmuje wysokie miejsce w jakiejś hierarchii. Najbliższym słowem, jakie przychodzi mi do głowy, jest „książę”, choć nie wiem, czy jest to właściwe określenie jego roli.

Znów umarłem. I znów się rodziłem.

Nie wiem, ile razy się to powtórzyło. Śmierć i narodziny następowały coraz szybciej, jedna po drugiej, aż w pewnym momencie całkowicie to zaakceptowałem.

Przestałem reagować. Tylko obserwowałem.

W pewnym momencie wróciłem do swojej rzeczywistości. Wreszcie osadziłem się z powrotem w swoim ciele. Zacząłem je czuć — ręce, ciało, swoją fizyczną obecność — ale wiedziałem, że połączenie nadal trwało.

Wtedy zacząłem widzieć energię. Widziałem, jak wychodzi z moich dłoni i z całego ciała.

Wewnątrz siebie widziałem poruszające się zapisy, kody, coś, co mogę nazwać jedynie „anielskimi taśmami”, ponieważ nie znam słów, które lepiej oddawałyby ich wygląd. Przemieszczały się wewnątrz mojego ciała.

A samo ciało nie wyglądało już dla mnie jak zwykła materia.

Całe było światłem. Było zbudowane ze światła.

I nie tylko moje ciało. Miałem poczucie, że wszystko tutaj jest zbudowane ze światła.

Po prawej stronie zobaczyłem święty, żywy ogień.

Znajdował się jakby w niewielkim ołtarzyku albo wnęce w ścianie. Całe miejsce przypominało mi jaskinię lub bardzo starą, prostą chatę zbudowaną z kamienia — coś, co kojarzyło mi się z czasami Chrystusa.

Ogień palił się wewnątrz czegoś przypominającego otwarte naczynie z oliwą.

Płomień był ciepły i stabilny. Nie był gwałtowny ani niszczący. Był żywy.

Odczuwałem go jako obserwujący, radosny i opiekuńczy. Miałem wrażenie obecności — jakby nie był tylko płomieniem, na który patrzę.

Patrzyłem w niego.

I dziękowałem.

Po pewnym czasie odwróciłem głowę. Poczułem ich. Moich opiekunów. Objawili się jak iskry światła. Dopiero jak na to zwróciłem uwagę nabrali kształtu. Wyciągnąłem rękę do nich i czekałem . Istota pierwsza jakby przerwała plazmę rzeczywistości i przedostała się tu. Widziałem ją stojącą jak każdego innego człowieka. Cała zbudowana ze światła. Białego. Wyciągnęła swoją rękę i dotknęła mojej. 

Poczułem. Subtelne uczucie. Uścisnęliśmy  sobie dłonie. 

Już wiem. Już rozumiem. Dziękuję. Ciekawe, ciekawe. 

Spojrzałem na zegarek. Była 1:41 w nocy.

Czułem, jakbym spędził w tym pokoju tydzień, a nie zaledwie kilka godzin.

______ ______ ______ ______

Moje przemyślenia:

Stworzenie jest nieustannym dawaniem siebie. Jedno staje się wieloma, nie przestając być jednym → jego źródłem jest światło.  Światło jest początkiem i pozostaje we wszystkim → jego zasadą jest jedność → jego ruchem jest cykl (śmierć/narodziny). Formy powstają i przemijają, ale proces trwa → a znaczeniem, tym, co nadaje temu procesowi sens w doświadczeniu, jest miłość.

Ciemni: Jedność obejmuje również istnienie tego, czego sam nie chcesz przy sobie — ale jedność nie oznacza, że musisz pozwolić temu być blisko

Przez dużą część tego doświadczenia miałem jeszcze bardzo dziwne poczucie. Byłem sobą, byłem w sobie, a jednocześnie jakby wszędzie. Ale nie byłem w tym sam.

Miałem wrażenie, że ktoś jest we mnie — obecność, która razem ze mną obserwowała to, co się wydarzało. Nie potrafię powiedzieć, kim lub czym była.

I co jakiś czas słyszałem ten sam komentarz:

„Ciekawe… ciekawe…”

Wracało to przez całe doświadczenie. Było w tym coś niemal zabawnego — jakby ta obecność z ogromną ciekawością obserwowała wszystko razem ze mną.

„Robimy to z miłości dla nich.”:

• „my” = ci, którzy uczestniczą w stworzeniu / świadomość po stronie Źródła. Ci, którzy tworzą / dają istnienie.
• „oni” = istoty żyjące wewnątrz stworzenia. Ci, dla których powstają światy i którzy mogą w nich istnieć.
• „Robimy to” = tworzymy, wchodzimy w cykle narodzin i śmierci, dajemy początek kolejnym formom.
• „Z miłości” = stworzenie jest aktem dawania istnienia, a nie posiadania.

Wtedy sens byłby mniej więcej:

„Wchodzimy w stworzenie, przyjmujemy formę, rodzimy się i umieramy — z miłości do tych, którzy są w nim. My, poza konkretną formą, robimy to z miłości dla tych, którymi stajemy się wewnątrz formy.”

Wiem że Miłość nie była emocją istniejącą obok stworzenia. Miłość została mi pokazana jako przyczyna dawania istnienia i dawania siebie. Dlatego robimy to z miłości

Stworzenie i ofiara zaczynają być dwiema postaciami tego samego ruchu: dawania siebie z miłości.